Blog

Wilt u zelf een blog plaatsen op het katholieke geloof?
Dat kan!
U kunt dan mailen naar katholiekwebmaster@hotmail.com
 
 

Het recht van kinderen op een godsdienstige opvoeding - dinsdag 26 februari 2013

Is het nog wel van deze tijd om kinderen een godsdienstige opvoeding te geven? Steeds vaker wordt er gezegd dat een godsdienstige opvoeding voor kinderen een belemmering is om uit te groeien tot een zelfstandige persoonlijkheid. Daarnaast zijn er steeds meer ouders die hun kinderen geen godsdienstige opvoeding geven, omdat zij zelf negatieve ervaringen hebben met zo’n opvoeding. Ook zijn er ouders die geen godsdienstige opvoeding meer geven, omdat zij vinden dat hun kind later zelf moet kunnen kiezen voor een bepaalde godsdienst. Of omdat zij rondlopen met twijfels en vragen over geloven.
 
Friedrich Schweitzer, een toonaangevende godsdienstpedagoog, komt deze bezwaren tegen in zijn onderzoek en gesprekken met ouders. Toch wil hij niet meegaan in deze bezwaren. Sterker nog, hij benadrukt dat elk kind recht heeft op een godsdienstige opvoeding. Volgens hem komt het niet zoveel meer voor dat ouders een godsdienstige opvoeding geven die schadelijk is voor hun kind.
 
 

Kaspar Hauser-syndroom
Schweitzer spreekt van een Kaspar Hauser-syndroom. Kaspar Hauser dook in de 19e eeuw opeens op als jongen. Door een gebrekkige opvoeding kon hij nauwelijks spreken. Wanneer een godsdienstige opvoeding achterwege blijft, is een kind op bepaalde terreinen onderontwikkeld. Kinderen leren dan geen woorden om hun religieuze ervaringen of vragen onder woorden te brengen. Ze zijn in zekere zin ontheemd, doordat zij geen rituelen, gebeden, gesprekken over het geloof hebben geleerd. In zijn gesprekken met jongeren komt Schweitzer vaak tegen dat jongeren betreuren, dat hun ouders nooit met hen over godsdienstige zaken hebben gesproken.
 
Aanwezig
In het leven van kinderen is godsdienst aanwezig. Kinderen denken veel na over God en hebben er behoefte aan om over te praten. Ook hebben ze verschillende vragen: Wie ben ik? Waarom sterven mensen? Hoe ziet de hemel eruit? Waar vind ik geborgenheid en bescherming? Waarom moet ik anderen eerlijk behandelen? Hoe zit dat met kinderen die in een andere God geloven? Wie een antwoord op deze vragen gaat geven, begeeft zich op het terrein van geloven.
 
Godsdienst als stimulans
Volgens Schweitzer hoeft een godsdienstige opvoeding geen belemmering te zijn voor kinderen om uit te groeien tot een zelfstandige persoonlijkheid. Integendeel. Inwijding in het geloof, bekendheid met de verhalen, met en een plaats binnen een geloofsgemeenschap kunnen juist een belangrijke bijdrage leveren aan deze groei naar een eigen persoonlijkheid. Het christelijk geloof stimuleert deze groei naar een eigen persoonlijkheid. Want volgens het christelijk geloof kan geloof niet opgedrongen of overgedragen worden. Geloof kan alleen door de Heilige Geest geschonken worden. Ouders kunnen het geloof voorleven en hun kinderen vertrouwd maken met God – het geloof kunnen ze aan hun kinderen niet geven. Dat is een van de spannendste aspecten van een godsdienstige opvoeding.
 
Godsdienstige opvoeding
Als een godsdienstige opvoeding een kinderrecht is, vraagt dat ook het een en ander van de ouders. Bijvoorbeeld de bereidheid om kinderen een antwoord te geven op de vragen die zij hebben. De bereidheid om hen een godsdienstig thuis te bieden en hen verhalen en woorden te leren die hun geloofsweg stimuleert. Een godsdienstige opvoeding begint er al mee door vragen en opmerkingen van kinderen niet te negeren. Daarnaast kunnen ouders na een Bijbelverhaal dat is voorgelezen tijd inruimen om met hun kinderen over dit verhaal in gesprek te gaan. Of door hen mee te nemen naar musea of een kerk. Door hen in het gebed hun ervaringen met God te laten delen. Daarbij hoeven ouders geen overtuigde gelovigen te zijn. Ook twijfel en onzekerheid kunnen een mooie aangelegenheid om samen met kinderen te zoeken naar mogelijke antwoorden. Als ouders maar oprecht zijn.
 
Wederzijds leren
Voor veel ouders is het geven van een godsdienstige opvoeding extra spannend, omdat het daarin ook gaat om een kritische verwerking van de eigen godsdienstige opvoeding die zij hebben gehad. Een spannende zoektocht naar wat zij zelf (nog) geloven. Een spannende weg waarbij zij hun kinderen de gelegenheid geven met hun vragen de ouders aan het denken te zetten. Daardoor is een godsdienstige opvoeding ook voor ouders een extra kans om zich te verdiepen in wat hun kinderen bezighoudt. Dit gezamenlijk optrekken is verrijkend beide kanten: ouders en kinderen leren van elkaar.
 
Door M.J. Schuurman
N.a.v. Friedrich Schweitzer, Das Recht des Kindes auf Religion. Ermutigungen für Eltern und Erzieher 
 
 
 
 

Reacties:

Dit artikel is doordrongen van de œcumenistische geest die religie tracht te herleiden tot een zuiver natuurlijke opvoedingsmethode, haar berovend van het bovennatuurlijke dat slechts te vinden is in de ene, ware religie; die van het Katholieke, en dus niet-conciliaire geloof. Een kind heeft recht op een waarlijk Katholieke opvoeding, niet op een opvoeding in een of andere steriele naturalistische sekte die zich bekleedt met een hypocriete schijn van 'godsdienst'. Helaas, de bittere vruchten van de Franse revolutie zijn volgroeid; in gezin en maatschappij is Christus onttroond en heerst de duivel. In het middelpunt van de huiskamers, waar het H. Hart zou moeten tronen, daar heeft men hun televisietoestellen geplaatst ter misleiding van alle volkeren, grijsaards en kinderen, mannen en vrouwen, zodat de naties de cultus van God verworpen hebben voor de cultus van de mens.

Exsilium- 18-05-2013

Door carolien op 1 juli 2011 om 12:48 HELP< HELPHoi MoniqueMijn hond Rosey, een blaege van 5 jaar, ontwikkeld een angst voor van alles. Het is begonnen met angst voor vliegers. Helaas is die angst gevoedt omdat een jaar geleden op het strand een grote vlieger met enorm geweld neergestortte op zo'n 5 cm naast Rosey. Ze is toen van de schrik weggelopen en is sindsdien bang voor alles wat maar wapperd (vlag, vlieger, paraplui, plastic tasjes etc). In diezelfde periode hebben we op vakantie een enorme inslag gehad van omweer. Dit heeft dus tot gevolg opnieuw een angst die steeds heviger wordt. Sinds enkele maanden lijkt het wel alsof er nu geen grens meer is voor het ontwikkelen van nieuwe angsten. Het is nu al voor fietsen die een geluidje maken, kinderen die praten of spelen en andere honden.Alles wat maar een onverwachte reactie kan geven wil ze uit de weg gaan ten kostte van alles. Ik heb geprobeerd niet op haar angst voor omweer te reageren maar deze neemt nu zulke ernstige vormen aan dat je het niet meer kunt negeren. Dit is hetzelfde met de angsten voor de dagelijkse dingen op straat. Ik heb haar altijd los lopen waar het ivm verkeerveiligheid verantwoord is. Maar door al die angsten moet ik haar nu aanlijnen omdat ze niet meer te vertrouwen is in haar gedrag en ik haar beter onder controle kan houden. Wat moet ik in vredesnaam doen om dit proces te stoppen en weer zo mogelijk terug te draaien. Ik geef haar nu ook bach druppels maar heb nog geen effect kunnen waarnemen. Natuurlijk vraagt dit om een goede ondersteunende aanpak maar ik weet niet waar te beginnen.Graag zou ik je advies wdillen krijgen.met vriendelijke groetenC de Bruijn

W32dLwAc- 02-03-2016


Reageren:


Terug naar de vorige pagina >